เล่าสู่กันฟัง..

Posted On 2009-12-01 08:22:52 in วิมล ซ่า

ฝนที่ตกอยู่ทางโน้น…หนาวถึงคนทางนี้…ฟังดูอบอุ่นปนเศร้านิดๆ…บางครั้งอะไรๆในชีวิตก็มิได้เปี่ยมสุขและสมบูรณ์แบบไปเสียทุกสิ่ง…เฮ้อออ….ชีวิตจริงมันไม่ใช่ละครนี่นา…เพียงแต่บางครั้งบางคราวที่มีบางบท…บางตอนในละครที่มันคล้ายชีวิตเรา…ในละครพระเอกกับนางเอกฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆนานา…แล้วก็แฮปปี้แอนดิ้ง…แต่งงานกันมีความสุข…แต่ในชีวิตจริง…พอพ้นช่วงโปรโมชั่น…แต่งงานกัน…หลังจากนี้หล่ะ…ที่ต้องฝ่าฟันอุปสรรคอีกมากมาย…จะไปรอดหรือไม่รอด…ไม่ได้ขึ้นอยู่ที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง…เพียงแต่คนสองคนต้องช่วยกันประคองไป…ให้ตลอดรอดฝั่ง…….คืนที่ไร้แสงไฟ…วันที่ใจมัวหม่น…ขอเพียงใครสักคนห่วงใยกัน…วันที่เสียน้ำตา…วันที่ฟ้าเปลี่ยนผัน…เธอก็ยังมีฉันอยู่ทั้งคน

Tag : เล่าสู่กันฟัง

ปริมาณ…???

Posted On 2009-11-30 09:27:20 in วิมล ซ่า

ปริมาณมากเท่าไหร่…???…เหรอที่เราคิดว่ามันมากเพียงพอ…สำหรับมหาเศรษฐี…ไฮโซ…คนร่ำรวย…คงต้องใช้จำนวนอินฟินนิตี้ถึงจะเหมาะสม…เพราะมากเท่าไหนก็คงเติมไม่เต็มพอ…….สำหรับชนชั้นกลาง…ก็คงใช้ปริมาณที่มากประมาณหนึ่ง…แล้วแต่ความพอเพียงของคนๆนั้น…..แต่สำหรับชนชั้นล่างปริมาณเพียงน้อยนิด…แค่พออยู่พอกิน…ก็คงเพียงพอแล้ว…..หากเรายิ่งทะเยอทะยาน…ยิ่งไขว่คว้า…ความอยากมี…ความอยากได้…ก็คงจะไม่จบไม่สิ้น…เราคงต้องคิดให้ได้ก่อนว่าความเพียงพอของเราอยู่ที่ตรงไหน???……บางครั้งถ้ามีปริมาณเยอะๆ แล้วไม่มีคุณภาพ…ก็ใช่ว่าชีวิตจะมีความสุข…สู้มีปริมาณแค่เพียงพอ…แล้วมีคุณภาพชีวิตที่ดีและมีความสุขไม่ดีกว่าหรือ….มีเพียงน้อยนิดที่จริงใจ…คงจะดีกว่ามีเป็นร้อยเป็นพันที่หลอกลวง…

Tag : ปริมาณ

สิ่งที่ขาดหาย…

Posted On 2009-11-28 20:43:58 in วิมล ซ่า

บางสิ่งบางอย่างได้เห็นทุกวัน…ได้อ่านทุกวัน…ก็ดูเป็นเรื่องธรรมดา…แต่ที่ไม่ธรรมดาก็คือ…วันหนึ่งที่สิ่งนั้นขาดหายไป…ถ้าไม่มีวันที่ได้เริ่ม…ไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไง…เราก็คงไม่รู้สึกถึงสิ่งที่ขาดหาย…ประโยคดีๆ…ข้อความกินใจ…วลีสวยๆ…อยากให้กลับมา…อย่างน้อยก็อยากให้รู้ว่ายังมีคนเฝ้าคอย…คอยการกลับมา…

Tag : สิ่งที่ขาดหาย

ดอกเตอร์…

Posted On 2009-11-26 22:09:00 in วิมล ซ่า

ดอกเตอร์…มีความหมายว่าท่านที่จบปริญญาเอก…ใช้เป็นเครื่องยกฐานานุภาพในสังคม…ไตเติ้ลนี้ทำให้ท่านเป็นผู้วิเศษ…เพื่อนในที่ทำงานจะชื่นชมยกย่อง…ตอนเรียนจบปริญญาตรีใหม่ๆ…เคยมีผู้ใหญ่บอกว่า…ให้ลองทำงานดูสัก 2-3 ปีก่อน…แล้วค่อยเรียนต่อปริญญาโท…และปริญญาเอก…ความรู้สึกของเราตอนนั้น…ไม่เข้าใจ….ทำไม???…ต้องทำงานก่อน…ถ้าอยากเรียนก็เรียนไปเลยซิ…จะได้ต่อเนื่อง…ไม่เห็นต้องทำงานก่อนเลย…พอเรียนจบ…ได้ทำงาน…ผ่านโลก…ผ่านร้อน…ผ่านหนาว…ผ่านปัญหา…ผ่านขวากหนามที่ต้องแก้ไข…แล้ว…ค่อยเข้าใจโลกนี้มากขึ้น…ว่าปัญหาเขามีไว้ให้แก้…ไม่ได้มีไว้ให้กลุ้ม…ปัญหาปัญหาหนึ่ง…ไม่มีวิธีตายตัวตามทฤษฎีว่าต้องแก้อย่างไรแน่นอน…แต่เป็นไปตามสภาวะแวดล้อมและตัวบุคคล…ว่าแก้อย่างไรก็ได้…ให้บัวไม่ช้ำน้ำไม่ขุ่น…ไม่ใช่ว่าสักแต่แก้ๆไป…ไม่รักษาจิตใจคนรอบข้าง…คำพูดบางคำ…ก่อนจะพูดต้องส่งขึ้นไปให้สมองกรองก่อน…แล้วค่อยส่งลงมาที่ปากเพื่อจะพูด…ไม่ใช่ว่าสักแต่ว่าพูดๆไปให้ปัญหามันจบ…แล้วทำร้ายจิตใจคนอื่น…คำพูดเวลาออกจากปากแล้ว…เขาได้ยินแล้ว…ไม่สามารถเรียกกลับคืนได้…เพราฉะนั้นก่อนจะพูดให้คิดตริตรองให้ดีเสียก่อน…บางครั้งทฤษฎีและปฏิบัติก็สวนทางกัน…นักวิชาการหรือดอกเตอร์บางท่านทฤษฎีแน่นเปรี๊ยะ…แต่ปฎิบัติแทบไม่ได้เรื่อง…บางอย่างสามารถทำเป็นขั้นเป็นตอนได้…แต่บางอย่างก็ทำสลับขั้นตอนถึงจะสวยกว่า…ในชีวิตจริงประสบการณ์ไปได้สวยกว่าการใช้ทฤษฎี…เรื่องบางเรื่องไม่มีในหนังสือ…ไม่มีในหลักสูตร…ไม่มีหลักการ…มีแต่ประสบการณ์เท่านั้นที่จะถ่ายทอดจากรุ่นหนึ่งสู่รุ่นหนี่ง…

Tag : ดอกเตอร์

อาบน้ำร้อนมาก่อน…

Posted On 2009-11-23 21:23:12 in วิมล ซ่า

อาบน้ำร้อนมาก่อน….คำพูดนี้คงเคยได้ยินกัน….ฟังแล้วคงรู้สึกเฉยๆสำหรับเด็กรุ่นไหม่…ก็แค่คำโบราณๆคำหนึ่ง  ไม่ได้มีความหมายลึกซึ้งกินใจ…แต่พอเราโตขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่…มีความรับผิดชอบระดับหนึ่ง….คำๆนี้คงมีความหมายกินใจมากขึ้น…ผ่านร้อน….ผ่านฝน….ผ่านหนาว…ผ่านเหตุการณ์ที่ต้องแก้ไข….สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นประสบการณ์ชีวิต   ที่ไม่มีสอนในห้องเรียน…ไม่มีที่ฝึกอบรม…ไม่มีทฤษฎีเป็นหลักการ…มีแต่ความหวังดีและความจริงใจที่จะส่งมอบจากรุ่นหนึ่งไปสู่รุ่นหนึ่งด้วยเจตนาแห่งความห่วงใย………..ด้วยรักและห่วงใย……….

Tag : อาบน้ำร้อนมาก่อน

เหนื่อย….

Posted On 2009-11-18 19:55:19 in วิมล ซ่า

อ่อนล้า….อ่อนเพลีย…..เหน็ดเหนื่อย…..แต่ก็ยังแอบมีมุมเล็กๆ….ที่ดีใจ….ถ้าเราไม่ทำงาน…ไม่มีกิจกรรมลับสมอง…ไม่มีเรื่องให้ต้องขบคิด…ไม่มีปัญหาให้แก้….เราก็คงจะไม่เหนื่อย….นั่งหายใจไปวันวัน…ผ่านไปชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า…ปัญหามีไว้ให้แก้   ไม่ได้มีไว้ให้กลุ้ม….เฮ้อออ….เดี๋ยวความเหนื่อยมันผ่านไป….ก้อจะมีรอยยิ้มที่มุมปาก…ชื่นใจกับสิ่งที่เราทำลงไป…คุ้มกับที่เหนื่อยนะ….

Tag : เหนื่อย

แค่คืบ…

Posted On 2009-11-17 09:28:56 in วิมล ซ่า

เหม่อมองบนฟ้าไกล… จ้องมองด้วยความสงสัย… ว่าใครกันนะใคร… ที่พาให้เธอเดินหลงทางมาเจอกับฉัน…  มีคนเป็นล้านคน… ช่างไร้เหตุผลจริงๆที่เราเจอกัน……ฟังดูเหมือนละค้อนละคอน…แต่ชีวิตจริงของคน….ในบางครั้ง..ยิ่งกว่าละคร….เพราะบางส่วนของละคร…ก้อเขียนมาจากชีวิตจริง…….ผู้หญิงเลี้ยวซ้าย…ผู้ชายเลี้ยวขวา….ฟังดูน้ำเน่าเนอะ….จะมีจริงๆๆเหรอในโลกนี้….อยู่ติดกันแค่คืบ…ผ่านวัน..ผ่านคืน…ผ่านเดือน..ผ่านปี….แต่ก้อยังไม่ได้เจอกัน….และ..แล้ว..พรหมลิขิตก้อได้ดลให้มาพบกันทันใด….พรหมลิขิตดลจิตใจ….ฉันจึงได้มาใกล้กับเธอ….แค่คืบจริงๆๆ….

Tag : แค่คืบ

เด็กๆ อยากเป็นผู้ใหญ่

Posted On 2009-11-16 13:47:57 in วิมล ซ่า

ตอนเล็กๆ เราเป็นเด็กน้อย  นั่งเฝ้าคอยเมื่อไหร่หนอจะโตขึ้น………น่าจะเป็นความนึกคิดของเด็กๆเกือบทุกคน….โตเป็นผู้ใหญ่จะได้ทำงานมีเงิน….ไม่ต้องเรียนหนังสือ….ไม่ต้องอ่านหนังสือสอบ….ไม่ต้องสอบ….ไม่ต้องทำการบ้าน…ทำงานมีเงินเอง….อยากซื้ออะไรก้อซื้อ….ไม่ต้องแบมือขอเงินพ่อ-แม่….อยากมีเงินซื้อยาคูลท์กินสัก 1 โหล……กินก๋วยเตี๋ยวใส่ลูกชิ้นพิเศษไม่อั้น….กินข้าวมันไก่เนื้อไก่พิเศษ  เนื้อฟูๆ ไม่ต้องตบ ไม่ต้องสไลด์ไก่…….ไชโยยยยย……..พอโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาจริงๆ….ได้ทำทุกอย่างที่คิดในตอนเด็กๆ อย่างครบถ้วน…สอบเสร็จวันสุดท้าย….ดีใจสุดๆๆๆ…..ไม่ต้องเรียนเเล้ว…..ต่อไปไม่ต้องมานั่งอ่านหนังสือสอบ…..บริหารเงินตัวเองแบบชิลล์ๆ……ผ่านไปสักพัก…..เฮ้ออออ……ความรับผิดชอบเข้ามามากมาย…..บริหารชีวิต  บริหารเงินเนี่ย  มันไม่ง่ายเลยนะ….ค่าเทอมลูก…ค่าเรียนพิเศษ…ค่ารถรับ-ส่ง…ค่าผ่อนบ้าน…ค่าผ่อนรถ…ค่าใช้จ่ายในบ้านรายเดือน…ค่าแม่บ้านและอื่นๆ อีกมากมาย……เฮ้อออ…..อยากกลับเป็นเด็กแล้วล่ะ…..ไม่ต้องรับผิดชอบอะไร….แบมือขอเงินพ่อ-แม่ก้อไม่น่าเกลียดนะ….ยอมกินยาคูลท์ทีละขวด…..กินก๋วยเตี๋ยววิญญาณลูกชิ้น….กินข้าวมันไก่สไลด์แล้วตบจนแบบแต๊ดแต๋ก้อได้……แต่เราไม่มีโดราเอมอน….ไม่มีไทม์แมทชีน….ไม่สามารถย้อนเวลากลับได้…..เด็กเอ๋ยเด็กน้อย….ใช้ชีวิตในวัยเด็กให้คุ้มเถอะ….ความรับผิดชอบรออยู่อีกไม่ไกล…ไม่กี่อึดใจก้อก้าวถึง…….

Tag : เด็กๆ อยากเป็นผู้ใหญ่